آینده AV در مورد کنترل دستگاه ها نیست. این در مورد اتصال همه چیز است.

5 بینش کلیدی در مورد پلتفرم های کنترل AV نسل بعدی

---

مقدمه

بیست سال پیش، یک سیستم کنترل AV ماموریت نسبتاً ساده ای داشت.

دستگاه ها را روشن کنید

سیگنال های سوئیچ.

تنظیم صدا

کنترل روشنایی

کاری کنید که هر دستگاه به درستی کار کند.

در آن زمان، موفقیت یک سیستم کنترل AV اغلب با یک سوال ساده سنجیده می شد:

"آیا سیستم می تواند تجهیزات را کنترل کند؟"

اما صنعت AV امروزی وارد دوران کاملا متفاوتی شده است.

محیط‌های تجاری مدرن AV دیگر در اطراف دستگاه‌های ایزوله ساخته نمی‌شوند.

یک پروژه حرفه ای AV ممکن است شامل موارد زیر باشد:

• دیوارهای ویدئویی
• نمایش می دهد
• سوئیچرهای ماتریسی
• سیستم های AV از طریق IP
• پردازنده های صوتی
• دوربین های PTZ
• سیستم های روشنایی
• حسگرها
• اتوماسیون ساختمان
• پلتفرم های ابری
• رابط های کنترل موبایل

چالش دیگر کنترل یک دستگاه نیست.

چالش واقعی این است:

چگونه فناوری های مختلف می توانند به عنوان یک اکوسیستم هوشمند با هم ارتباط برقرار کنند، همکاری کنند و عمل کنند؟

کاربر نمی خواهد به این موارد فکر کند:

کدام ورودی را انتخاب کنم؟

کدام دستگاه را ابتدا باید روشن کنم؟

کدام تنظیم را باید تنظیم کنم؟

آنها به سادگی می خواهند اتاق، مرکز کنترل، کلاس درس یا محیط عملیات کار کند.

اینجاست که نقش سیستم های کنترل AV در حال تغییر است.

نسل بعدی پلتفرم های AV در مورد اضافه کردن دکمه های بیشتر نیست.

این در مورد ایجاد ارتباطات هوشمندتر است.

بنابراین چه چیزی یک پلت فرم کنترل AV مدرن را متفاوت می کند؟

در اینجا 5 بینش کلیدی وجود دارد.

---

نکته 1

یک پلت فرم مدرن AV باید بیش از دستگاه ها متصل شود

برای سال‌ها، سیستم‌های کنترل AV عمدتاً به عنوان فرستنده فرمان در نظر گرفته می‌شدند.

گردش کار ساده بود:

ارسال فرمان → دستگاه پاسخ می دهد → کار تکمیل شد

این رویکرد زمانی که سیستم های AV نسبتا ساده بودند به خوبی کار می کرد.

یک پروژکتور

یک نمایشگر

یک صفحه نمایش

چند دستگاه صوتی

اما پروژه های حرفه ای AV امروزی بسیار پیچیده تر هستند.

یک محیط واحد ممکن است شامل ده ها یا حتی صدها دستگاه از سازندگان مختلف باشد.

هر دستگاه ممکن است از روش های ارتباطی متفاوتی استفاده کند.

برخی از دستگاه ها از طریق:

• RS232
• RS422/RS485
• TCP/IP
• UDP
• HTTP
• مدباس

دیگران بر این تکیه می کنند:

• کنترل مادون قرمز
• تریگرهای رله
• سیگنال های دیجیتال ورودی/خروجی

چالش فقط ارسال دستورات نیست.

چالش ایجاد یک لایه ارتباطی یکپارچه بین فناوری های مختلف است.

یک پلت فرم مدرن AV باید به پل بین سیستم های مستقل تبدیل شود.

به عنوان مثال:

یک اتاق کنفرانس ممکن است نیاز به هماهنگی داشته باشد:

یک کنترلر ویدیو وال

• 
  

یک سیستم دوربین

• 
  

یک پردازنده صوتی DSP

• 
  

کنترل روشنایی

• 
  

برنامه ریزی اتاق

• 
  

رابط پنل لمسی

کاربر فقط یک رابط ساده را می بیند.

اما در پشت صحنه، چندین سیستم به طور همزمان در حال ارتباط هستند.

این ارزش واقعی یکپارچه سازی سیستم است.

یک پلت فرم کنترل قابل برنامه ریزی مدرن حول این ایده طراحی شده است که چندین رابط کنترلی از جمله RS232 قابل برنامه ریزی، RS422/485، کانال های ورودی/خروجی، کنترل رله، کنترل مادون قرمز و قابلیت های ارتباط شبکه را در یک پلت فرم ترکیب می کند.

آینده کنترل AV در مورد کنترل بیشتر دستگاه های فردی نیست.

این در مورد ساخت دستگاه های مختلف با یکدیگر است.

---

---

نکته 2

ارتباط کافی نیست بازخورد هوش ایجاد می کند

یکی از بزرگترین تفاوت‌های بین سیستم‌های کنترل سنتی و پلتفرم‌های نسل بعدی AV، توانایی درک آنچه در حال رخ دادن است است.

بسیاری از سیستم های سنتی از این منطق پیروی می کنند:

ارسال فرمان

صبر کن

موفقیت را فرض کنید

اما در محیط های حرفه ای، پیش فرض ها مشکلاتی را ایجاد می کنند.

ممکن است نمایشگر روشن نشود.

ممکن است یک دوربین پاسخ ندهد.

یک دستگاه شبکه ممکن است اتصال را قطع کند.

یک پردازنده صوتی ممکن است وضعیت متفاوتی نسبت به آنچه انتظار می رود داشته باشد.

یک سیستم AV قابل اعتماد به چیزی بیش از اجرای دستور نیاز دارد.

نیاز به آگاهی دارد.

سیستم باید پاسخ دهد:

"شرایط فعلی چیست؟"

نه تنها:

"چه دستوری فرستاده شد؟"

---

یک اتاق جلسه شرکتی را تصور کنید.

کاربر فشار می دهد:

شروع جلسه

یک سیستم کنترل پایه ممکن است ارسال کند:

• روشن شدن صفحه نمایش
• ورودی را انتخاب کنید
• دوربین را راه اندازی کنید

اما یک سیستم هوشمند می تواند فراتر رود.

می تواند بررسی کند:

صفحه نمایش آنلاین است؟

آیا دوربین آماده است؟

آیا پیش تنظیم صوتی صحیح بارگیری شده است؟

آیا اتاق آماده شده است؟

این تفاوت در موارد زیر حیاتی می شود:

• اتاق های کنترل
• امکانات دولتی
• دانشگاه ها
• محیط های بهداشتی و درمانی
• پردیس های بزرگ سازمانی

زیرا قابلیت اطمینان فقط ارسال دستورالعمل نیست.

این در مورد دانستن اینکه آیا کل سیستم به درستی کار می کند یا خیر.

پلتفرم‌های کنترل قابل برنامه‌ریزی مدرن این هوش را از طریق ارتباط دو طرفه، پردازش بازخورد، محرک‌های قابل برنامه‌ریزی، اقدامات زمان‌بندی‌شده و منطق کنترل مبتنی بر وضعیت معرفی می‌کنند.

این کنترل AV را از:

اجرای دستور

به:

هوش سیستم

---

نکته3. بهترین سیستم های AV پیچیدگی را برای کاربران کاهش می دهد

یک تناقض جالب در AV حرفه ای وجود دارد:

هر چه یک سیستم توانایی بیشتری داشته باشد، کاربر باید پیچیدگی کمتری ببیند.

در پشت یک اتاق جلسه مدرن، مرکز فرماندهی، کلاس درس یا فضای چند منظوره، ممکن است ده ها دستگاه وجود داشته باشد که از طریق پروتکل های مختلف با هم ارتباط برقرار می کنند.

نمایشگرها باید کنترل شوند.

سطوح صدا باید مدیریت شود.

منابع باید عوض شوند.

دوربین ها باید به تنظیمات از پیش تعیین شده صحیح حرکت کنند.

نورپردازی و پرده ها ممکن است نیاز به پاسخگویی به سناریوهای مختلف داشته باشند.

برای یکپارچه ساز سیستم، این می تواند مقدار قابل توجهی از مهندسی را شامل شود.

اما آیا کاربر نهایی باید این پیچیدگی را ببیند؟

در حالت ایده آل، نه.

کاربری که وارد اتاق جلسه می شود نیازی به درک دستورات RS232، آدرس های IP، منطق رله یا پروتکل های ارتباطی ندارد.

آنها باید به سادگی بتوانند انتخاب کنند:

ارائه.

ویدئو کنفرانس.

جلسه.

همه خاموش.

و سیستم باید مراقب همه چیزهایی باشد که پشت آن دکمه ها اتفاق می افتد.

به نظر من این یکی از مهمترین اصول کنترل AV مدرن است:

پیچیدگی به لایه مهندسی تعلق دارد - نه در تجربه کاربر.

---

---

یک سیستم، کاربران مختلف

چالش دیگری زمانی ظاهر می شود که همان سیستم AV به انواع مختلف کاربران خدمت می کند.

یک مهندس AV ممکن است نیاز به دسترسی به پیکربندی دقیق داشته باشد.

یک مدیر تاسیسات ممکن است به وضعیت اتاق و مدیریت متمرکز نیاز داشته باشد.

یک کاربر روزمره ممکن است فقط به چند کنترل ساده نیاز داشته باشد.

دادن یک رابط به هر سه کاربر به ندرت تجربه خوبی ایجاد می کند.

رویکرد بهتر جداسازی استقابلیت سیستمازپیچیدگی کاربر.

پلتفرم زیربنایی می تواند قدرتمند و قابل برنامه ریزی باقی بماند، در حالی که رابط کاربری فقط کنترل های مورد نیاز برای یک نقش یا برنامه خاص را ارائه می دهد.

این امر به ویژه اهمیت پیدا می کند زیرا سیستم های AV فراتر از اتاق های جلسات فردی گسترش می یابند.

یک پردیس شرکتی ممکن است شامل ده ها اتاق باشد.

یک دانشگاه ممکن است صدها کلاس درس را اداره کند.

یک مرکز فرماندهی ممکن است به مجوزهای کنترل متفاوتی برای اپراتورها، سرپرستان و مدیران فنی نیاز داشته باشد.

سیستم پیچیده تر می شود.

تجربه نباید.

پلتفرمی که در مستندات محصول توضیح داده شده است، از رابط های کنترلی در محیط های iOS، Android و PC و همچنین رابط های همگام شده در ترمینال های کنترلی متعدد پشتیبانی می کند. ابزارهای طراحی رابط آن همچنین اجازه می دهد تا اجزای گرافیکی و کنترل ها برای برنامه های مختلف پیکربندی شوند.

---

---

سادگی برای یکپارچه ساز نیز مهم است

جنبه دیگری از سادگی وجود دارد که اغلب نادیده گرفته می شود:

یکپارچه ساز سیستم نیز به تجربه مهندسی بهتری نیاز دارد.

با رشد پروژه ها، نوشتن و مدیریت مکرر دستورات برای چندین دستگاه می تواند زمان مهندسی قابل توجهی را صرف کند.

بنابراین یک پلت فرم قابل برنامه ریزی باید تعریف دستگاه ها، رابط های ارتباطی، دستورات، محرک ها و منطق کنترل را آسان تر کند.

نه به این دلیل که برنامه نویسی مهم نیست.

اما از آنجایی که مهندسان باید وقت خود را صرف حل مشکلات سیستم کنند – نه بازسازی مکرر منطق کنترل پایه.

اینجاست که پیکربندی بصری و ساختارهای فرمان قابل استفاده مجدد می توانند تفاوت معناداری ایجاد کنند.

برای مثال، مستندات محصول، طراحی رابط گرافیکی، پیکربندی فرمان، برنامه‌نویسی دستگاه و رویکرد بدون اسکریپت را که برای ساده‌سازی برنامه‌نویسی و استقرار سیستم طراحی شده است، توصیف می‌کند.

---

از پیکربندی دستگاه تا برنامه نویسی فرمان - انعطاف پذیری از لایه مهندسی شروع می شود.

---

نکته4. اتوماسیون آینده AV است

برای سال ها، کنترل AV تا حد زیادی واکنشی بوده است.

کاربر یک دکمه را فشار می دهد.

سیستم یک فرمان را اجرا می کند.

دکمه دیگری فشار داده می شود.

دستور دیگری اجرا می شود.

اما نسل بعدی سیستم های AV به سمت چیزی بسیار قدرتمندتر حرکت می کند:

اتوماسیون رویداد محور

به جای پرسیدن:

"وقتی کاربر این دکمه را فشار می دهد چه اتفاقی باید بیفتد؟"

می توانیم شروع به پرسیدن کنیم:

"در صورت بروز این شرایط، سیستم باید به طور خودکار چه کاری انجام دهد؟"

این یک روش اساسی برای طراحی AV است.

---

از دستورات تا گردش کار

یک اتاق جلسه ساده را در نظر بگیرید.

در ساعت 8:55 صبح، پنج دقیقه قبل از یک جلسه برنامه ریزی شده، سیستم می تواند به طور خودکار محیط را آماده کند.

صفحه نمایش روشن می شود.

منبع صحیح انتخاب شده است.

DSP جلسه از پیش تعیین شده را به یاد می آورد.

دوربین به موقعیت از پیش تعریف شده خود حرکت می کند.

نور به حالت جلسه تغییر می کند.

پرده ها بسته می شوند.

قبل از اینکه اولین شرکت کننده از در عبور کند، اتاق آماده است.

در پایان روز، یک اقدام برنامه ریزی شده دیگر می تواند تجهیزات غیر ضروری را خاموش کند.

هیچ کس نیازی به یادآوری ندارد.

نیازی نیست کسی با فشار دادن دکمه ها در اتاق قدم بزند.

و هیچ تکنسینی نیازی به انجام یک روال مشابه در هر روز ندارد.

این تفاوت بین کنترل تجهیزات و خودکارسازی یک محیط است.

---

عواملی که یک سیستم AV می تواند انجام دهد را تغییر می دهد

اقدامات برنامه ریزی شده تنها بخشی از اتوماسیون هستند.

یک سیستم کنترل مدرن همچنین می تواند به محرک ها واکنش نشان دهد.

به عنوان مثال:

یک سنسور حالت را تغییر می دهد.

یک دستگاه بازخورد ارسال می کند.

یک مخاطب I/O فعال می شود.

یک پیام شبکه دریافت می شود.

کنترلر روشن می شود.

به زمان از پیش تعریف شده رسیده است.

هر رویداد می تواند شروع یک گردش کار خودکار باشد.

این بدان معناست که سیستم دیگر نباید منتظر بماند تا انسان به او بگوید چه کاری انجام دهد.

می تواند به آنچه که واقعاً در محیط اتفاق می افتد پاسخ دهد.

با توجه به مستندات محصول، تریگرهای قابل برنامه ریزی را می توان از طریق بازخورد RS232/RS485، تغییرات وضعیت ورودی/خروجی، دریافت شبکه، رویدادهای روشن، فواصل پیوسته و زمان بندی های مشخص آغاز کرد.

این درها را به روی گردش‌های کاری AV بسیار پیچیده‌تر باز می‌کند.

---

اتوماسیون زمانی آغاز می شود که دستورات فردی به گردش کار هماهنگ تبدیل شوند.

---

اتوماسیون به معنای حذف افراد نیست

این نکته مهم است.

اتوماسیون به معنای حذف کنترل انسان نیست.

یعنی حذف اعمال غیر ضروری انسان.

اپراتور اتاق کنترل همچنان باید بتواند مداخله کند.

کاربر اتاق جلسه همچنان باید بتواند منبعی را تغییر دهد.

یک مدیر همچنان باید بتواند یک رویداد برنامه ریزی شده را لغو کند.

اما افراد نباید مجبور به انجام اقدامات تکراری باشند که سیستم به تنهایی از عهده آن برآید.

اینجاست که اتوماسیون ارزش واقعی ایجاد می کند.

می تواند مراحل عملیاتی را کاهش دهد.

سازگاری را بهبود بخشید.

کاهش خطای کاربر

و محیط های پیچیده AV را برای مدیریت بسیار آسان تر کنید.

---

در پشت هر گردش کار خودکار یک لایه کنترل فیزیکی وجود دارد که سیستم را به دنیای واقعی متصل می کند.

---

تغییر بزرگتر: از کنترل به ارکستراسیون

اگر چهار بینش اول را به هم متصل کنیم، تصویر جالبی ظاهر می شود.

اول، پلتفرم های AV بیشتر به هم متصل شدند.

سپس آنها قادر به دریافت بازخورد شدند.

بعد، رابط ها برای کاربران آسان تر شد.

و اکنون، اتوماسیون به سیستم‌ها اجازه می‌دهد تا بدون انتظار برای هر فرمان فردی پاسخ دهند.

به همین دلیل است که من به این اصطلاح اعتقاد دارم"کنترل کننده AV"در نهایت تنها بخشی از آنچه این پلتفرم‌ها واقعاً انجام می‌دهند را شرح خواهد داد.

به تدریج در حال تبدیل شدن هستندپلت فرم های ارکستراسیون AV.

متصل می شوند.

گوش می دهند.

آنها تصمیم می گیرند.

آنها جریان های کاری را ایجاد می کنند.

و مهمتر از همه، آنها باعث می شوند بسیاری از فناوری های مختلف مانند یک سیستم رفتار کنند.

این ما را به سوال نهایی می رساند:

وقتی کنترل AV با شبکه‌های IP، پلتفرم‌های ابری، دستگاه‌های اینترنت اشیا، سیستم‌های ساختمان و داده‌ها متصل می‌شود، چه اتفاقی می‌افتد؟

اینجاست که مرحله بعدی کنترل AV آغاز می شود.

---

لایه کنترل در حال گسترش است زیرا AV شبکه ای تر، متصل تر و نرم افزار محور می شود.

نکته5. پلت فرم کنترل AV در حال تبدیل شدن به مغز فضاهای متصل است

برای مدت طولانی، کنترل AV در داخل سیستم AV زندگی می کرد.

نمایشگرها را کنترل می کرد.

منابع را تغییر داد.

صدا را تنظیم کرد.

دوربین ها، نورپردازی و سایر دستگاه های اتاق کار می کرد.

اما این مرز در حال از بین رفتن است.

محیط‌های AV امروزی به طور فزاینده‌ای به شبکه‌های IP، سیستم‌های ساختمان، حسگرها، پلتفرم‌های مدیریت از راه دور و برنامه‌های مبتنی بر داده متصل می‌شوند.

این یک سوال بزرگتر ایجاد می کند:

کنترل AV به کجا ختم می شود - و اتوماسیون هوشمند ساختمان آغاز می شود؟

پاسخ کمتر آشکار می شود.

یک اتاق جلسه مدرن دیگر فقط مجموعه ای از دستگاه های AV نیست.

بخشی از یک محیط دیجیتال بزرگتر است.

یک اتاق کنترل ممکن است به اطلاعاتی از حسگرهای محیطی نیاز داشته باشد.

یک دانشگاه ممکن است بخواهد دید متمرکز در کلاس‌های درس داشته باشد.

یک پردیس شرکتی ممکن است به چندین اتاق نیاز داشته باشد تا تحت جریان های کاری استاندارد کار کند.

یک موزه ممکن است برای پاسخگویی به زمان‌بندی‌ها و شرایط محیطی به تجهیزات AV نیاز داشته باشد.

در این محیط ها، پلت فرم کنترل چیزی بیش از مکانی برای فشار دادن دکمه ها می شود.

این یک لایه هماهنگی بین افراد، دستگاه ها، شبکه ها و داده ها می شود.

---

همانطور که AV بیشتر متصل می شود، لایه کنترل باید بین سیستم ها، پروتکل ها و دستگاه های بیشتری ارتباط برقرار کند.

---

IP در حال تغییر معماری کنترل AV است

یکی از بزرگترین نیروهای پشت این انتقال IP است.

کنترل AV سنتی به شدت به رابط های فیزیکی اختصاصی متکی بود.

این رابط ها همچنان مهم هستند - و در بسیاری از پروژه ها، آنها همچنان ضروری خواهند بود.

اما اکنون دستگاه های بیشتری از طریق شبکه در دسترس هستند.

آن چیزی که ممکن است را تغییر می دهد.

به جای اینکه هر تعاملی به صورت محلی انجام شود، پلتفرم‌های کنترل متصل به شبکه می‌توانند با دستگاه‌ها در یک معماری سیستمی گسترده‌تر ارتباط برقرار کنند.

این فرصت ها را برای:

کنترل از راه دور.

مدیریت متمرکز

هماهنگی بین اتاق.

نظارت بر وضعیت

محرک های مبتنی بر شبکه

و ادغام با سایر پلتفرم های نرم افزاری.

معماری محصول مورد بحث ما بخشی از این انتقال را منعکس می‌کند: رابط شبکه آن می‌تواند با دستگاه‌های مبتنی بر TCP/UDP/HTTP ارتباط برقرار کند، در حالی که یک رابط LAN جداگانه از مدیریت برنامه و رابط‌های کاربر در چندین پایانه پشتیبانی می‌کند.

نکته مهم اما این نیست که دستگاه های AV اکنون دارای پورت های اترنت هستند.

تغییر بزرگتر این است که AV در حال تبدیل شدن به بخشی از معماری شبکه است.

و هنگامی که این اتفاق افتاد، کنترل می تواند بسیار فراتر از یک اتاق گسترش یابد.

---

از یک اتاق تا چندین فضا

تصور کنید که یک اتاق جلسه را مدیریت می کنید.

یک صفحه لمسی محلی ممکن است کافی باشد.

اکنون مدیریت 50 اتاق جلسه را تصور کنید.

یا 200 کلاس درس.

یا چندین ساختمان

سوال تغییر می کند.

دیگر نیست:

"آیا می توانم این اتاق را کنترل کنم؟"

می شود:

"چگونه می توانم کل یک محیط را به طور موثر مدیریت کنم؟"

اینجاست که کنترل متمرکز و مبتنی بر شبکه ارزش فزاینده ای پیدا می کند.

کاربران مختلف ممکن است به سطوح مختلف دسترسی نیاز داشته باشند.

یک کاربر اتاق ممکن است فقط به موارد زیر نیاز داشته باشد:

ارائه.

ویدئو کنفرانس.

چراغ ها

حجم

یک مدیر مرکز ممکن است نیاز داشته باشد که بداند:

کدام اتاق ها فعال هستند؟

کدام دستگاه ها آنلاین هستند؟

کدام سیستم ها نیاز به توجه دارند؟

یک سرپرست AV ممکن است به دسترسی عمیق تری به پیکربندی، وضعیت و کنترل نیاز داشته باشد.

بنابراین همان زیرساخت AV اساسی می تواند نیازهای عملیاتی بسیار متفاوتی را برآورده کند.

---

---

داده ها به اندازه دستورات مهم خواهند شد

این ممکن است مهمترین تغییر باشد.

از لحاظ تاریخی، سیستم های کنترل AV بر اساس دستورات ساخته می شدند.

روشن کنید.

خاموش.

منبع 1.

افزایش حجم.

از پیش تنظیم را به یاد بیاورید.

اما سیستم های متصل به طور فزاینده چیزی به همان اندازه ارزشمند تولید می کنند:

داده ها

یک سنسور ممکن است دما را گزارش کند.

یک دستگاه ممکن است وضعیت عملکرد خود را گزارش کند.

یک سیستم ممکن است آنلاین یا آفلاین بودن آن را گزارش دهد.

یک پلتفرم خارجی ممکن است اطلاعاتی را ارسال کند که اقدام دیگری را آغاز کند.

هنگامی که پلت فرم کنترل بتواند آن اطلاعات را دریافت، تفسیر و پاسخ دهد، اتوماسیون بسیار قدرتمندتر می شود.

به جای:

کاربر → فرمان → دستگاه

گردش کار می تواند به صورت زیر باشد:

داده → شرایط → تصمیم → اقدام → بازخورد

این یک تغییر اساسی در معماری است.

مستندات محصول قبلاً بازخورد وضعیت، پردازش داده‌های حسگر، روش‌های اعتبارسنجی چندگانه، پشتیبانی Modbus، راه‌اندازهای دریافت شبکه و تبادل داده با سیستم‌هایی مانند سرورهای ابری محلی و دوقلوی دیجیتال را شرح می‌دهد.

به همین دلیل است که من معتقدم مکالمه آینده در مورد کنترل AV به طور فزاینده ای نه تنها شامل دستگاه ها و دستورات، بلکه همچنین خواهد شدداده ها و منطق تصمیم گیری.

---

قدم بعدی اتوماسیون هوشمندتر است

هنگامی که اتصال، بازخورد، اتوماسیون و داده ها با هم ترکیب می شوند، احتمال دیگری ظاهر می شود:

این سیستم می تواند به طور هوشمندانه تری به محیط خود پاسخ دهد.

نه به این دلیل که هر سیستم AV ناگهان به "AI" نیاز دارد.

و نه به این دلیل که هر پروژه به اتصال ابری نیاز دارد.

در واقع، بسیاری از پروژه ها اینطور نیستند.

تکامل عملی تر ساده تر است:

سیستم های AV در حال تبدیل شدن به زمینه بیشتر هستند.

به جای اینکه همیشه منتظر فشار یک دکمه باشد، یک سیستم می تواند به موارد زیر واکنش نشان دهد:

زمان.

وضعیت دستگاه

اطلاعات سنسور

پیام های شبکه

اقدامات کاربر

شرایط خارجی

به عنوان مثال:

یک رویداد برنامه ریزی شده می تواند یک اتاق را به طور خودکار آماده کند.

یک شرایط حسگر می تواند یک پاسخ از پیش تعریف شده را ایجاد کند.

تغییر وضعیت دستگاه می تواند اقدام دیگری را آغاز کند.

یک فرمان شبکه می تواند چندین سیستم را هماهنگ کند.

این فناوری در مورد دستورات فردی کمتر و بیشتر در مورد آن می شودگردش کار.

و این همان جایی است که من معتقدم فرصت واقعی نهفته است.

---

اما اتصال بیشتر همچنین مسئولیت بیشتری را ایجاد می کند

جنبه دیگری از این تکامل وجود دارد که صنعت AV نباید نادیده بگیرد.

اتصال سیستم های بیشتر به طور خودکار سیستم بهتری ایجاد نمی کند.

هر ادغام جدید سوالاتی را مطرح می کند:

ارتباط چقدر قابل اعتماد است؟

وقتی دستگاهی آفلاین می شود چه اتفاقی می افتد؟

چه کسی اجازه دارد چه چیزی را کنترل کند؟

اگر شبکه در دسترس نباشد چه اتفاقی می افتد؟

نگهداری سیستم پنج سال بعد چقدر آسان خواهد بود؟

آیا یکپارچه ساز دیگر می تواند برنامه نویسی را درک کند؟

این سؤالات به اندازه فهرست ویژگی ها اهمیت دارند.

زیرا یک سیستم بسیار متصل که نگهداری آن دشوار است می تواند بیشتر به یک مسئولیت تبدیل شود تا یک مزیت.

برای یکپارچه‌سازهای سیستم، این بدان معناست که آینده صرفاً در مورد پشتیبانی از پروتکل‌های بیشتر نیست.

در مورد طراحی استسیستم های متصل که در طول چرخه عمر خود قابل درک، قابل اعتماد و قابل استفاده باقی می مانند.

این تمایز مهم است.

---

بنابراین، چه چیزی نسل بعدی کنترل AV را تعریف می کند؟

با نگاهی به پنج ایده در این مقاله، جهت روشن تر می شود.

1. یکپارچه سازی

پلتفرم باید فناوری های مختلف را به هم متصل کند.

2. بازخورد

سیستم باید بفهمد که در واقع چه اتفاقی می افتد.

3. سادگی

مهندسی پیچیده باید به یک تجربه کاربری ساده منجر شود.

4. اتوماسیون

سیستم ها باید گردش کار را هماهنگ کنند، نه اینکه فقط دستورات مجزا را اجرا کنند.

5. هوش متصل

شبکه ها، داده ها، حسگرها، دسترسی از راه دور و سیستم های خارجی به طور فزاینده ای بخشی از معماری کنترل AV خواهند شد.

اینها را کنار هم بگذارید و نقش کنترلر AV سنتی شروع به تغییر می کند.

دیگر فقط این نیست:

دستگاهی که دستگاه ها را کنترل می کند.

در حال تبدیل شدن است:

لایه ای که به کل محیط کمک می کند تا با هم کار کنند.

---

تکامل کنترل AV: از کنترل دستگاه های فردی تا هماهنگ کردن محیط های متصل.

---

فکر نهایی

بیست سال پیش، موفقیت یک سیستم کنترل AV را اغلب می‌توان با یک سوال ساده سنجید:

"آیا دستگاه پاسخ داد؟"

امروز دیگر آن سوال کافی نیست.

همچنین باید بپرسیم:

آیا سیستم های مختلف می توانند ارتباط برقرار کنند؟

آیا می توانیم وضعیت واقعی آنها را ببینیم؟

آیا می توان کارهای تکراری را خودکار کرد؟

آیا کاربران می توانند سیستم را بدون درک پیچیدگی پشت آن کار کنند؟

آیا معماری می تواند فراتر از یک اتاق باشد؟

و آیا با ادامه تکامل فناوری، سیستم قابل مدیریت باقی می ماند؟

آینده کنترل AV برنده پلتفرمی با بیشترین دکمه ها نخواهد بود.

و احتمالا نه توسط کسی که طولانی ترین لیست ویژگی ها را دارد.

سیستم‌هایی که محیط‌های پیچیده‌تر را به طور فزاینده‌ای ساده می‌کنند، برنده خواهد شد.

زیرا آینده AV در واقع کنترل دستگاه های بیشتر نیست.

این در مورد این است که همه چیز با هم کار کند.